W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy.
Pułk wchodził w skład 16 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 86% – Rumunii. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swoje dwa bataliony nowo formowanemu 138 pułkowi piechoty.
W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w Królestwie kongresowym w maju 1915 roku, w okolicach Końskich.
W 1918 Niemcy poprosiły Austro-Węgry o wysłanie części swoich sił na front zachodni. W odpowiedzi na prośbę, utworzono czterodywizyjny XVIII Korpus i rozlokowano go w okolicach Verdun. W jego składzie był też 64 pułk piechoty.
Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: 1860–1900 – Carl Alexander Großherzog von Sachsen-Weimar-Eisenach, 1903–1910 – Freiherr von Mertens, generał piechoty Moritz Auffenberg (od 1910).