Od 5 września 1916 roku do 1 lipca 1917 roku pracowała w Seminarium dla Ochroniarek Marii Papiewskiej w Lublinie, pełniąc w nim funkcje nauczycielki robót i rysunków oraz sekretarki.
W 1918 roku prowadziła walkę o prawa wyborcze dla kobiet przed wyborami do Sejmu Ustawodawczego, działając w Komitecie Związku Kobiet Postępowych.
W 1919 roku – po śmierci syna (Jana) – przeniosła się do Częstochowy. Kontynuowała tam pracę w Zecie, m.in. zreorganizowała – wspólnie z Lucjanem i Wandą Kurpińskimi – tamtejszy ośrodek.
W 1920 roku zorganizowała pomoc dla rannych żołnierzy dowożonych z frontu do okolicznych szpitali. Uruchomiła też kuchnie polowe m.in. na stacjach kolejowych Poraj i Częstochowa. Organizowała również pomoc dla powstańców górnośląskich inicjując zbiórkę broni, opatrunków, żywności i leków i wspierając przerzut tych darów na Śląsk.
W latach 1921–1922 pracowała w biurze elektrowni miejskiej w Częstochowie, po czym przez kolejne 2 lata pracowała jako nauczycielka rysunków w Seminarium dla Przedszkolanek Marii Żelisławskiej (od 2 września 1923 roku do 1 lipca 1924 roku) i w Państwowym Seminarium Gospodarczym (od 2 września 1924 roku do 1 lipca 1925 roku) Częstochowie.