Jako studium do właściwego projektu zbudowano dwa prototypy oznaczone jako Y.A.7 oraz Y.A.8. Zamiast docelowej jednostki napędowej, w obydwu maszynach użyto silnika tłokowego Rolls-Royce Griffon 56 o mocy 1490 kW. Samolot Y.A.7 wzniósł się po raz pierwszy w powietrze 29 września 1949 roku. W lutym 1950 roku maszyna przeszła cykl próbnych startów i lądowań na lotniskowcu. W tym samym roku brytyjska Admiralicja nakazała wyposażyć samoloty w radar przeznaczony do wyszukiwania celów. Drugi prototyp, Y.A.8 swój dziewiczy lot wykonał 3 maja 1950 roku, od Y.A.7 różnił się zwiększonym skosem zewnętrznych części skrzydeł oraz dodaniem trzeciego członka załogi, odpowiedzialnego za obsługę urządzeń radarowych. Trzecia maszyna, będąca ostateczną wersją B-88 wyposażoną już w docelowy silnik Double Mamba, po raz pierwszy wniosła się w powietrze 10 lipca 1950 roku. Z rywalizacji pomiędzy wytwórniami Blackburn i Fairey zwycięsko wyszła ta ostatnia i cały projekt B-88 został anulowany.