Wraz z coraz bardziej zbliżającymi się wojskami amerykańskimi, marynarka wojenna potrzebowała coraz więcej myśliwców i taktycznych bombowców a w końcowym okresie wojny również samolotów samobójczych. W związku z tym cały program budowy G10N został anulowany. Dokumentacja techniczna G10N została zniszczona przed przybyciem Amerykanów.
Konstrukcja G10N był całkowicie metalowym, wolnonośnym średniopłatem napędzanym sześcioma silnikami w układzie podwójnej gwiazdy. Usterzenie klasyczne wolnonośne. Kadłub o konstrukcji półskorupowej mieszczący hermetyzowaną kabinę załogi. Kabina, podobnie jak to miało miejsce w bombowcu Boeing B-29 Superfortress, była wpisana w obrys kadłuba. Dzięki takiemu rozwiązaniu ograniczano opory aerodynamiczne. Skrzydła o trapezowym obrysie i dużym wydłużeniu. Trójpodporowe podwozie chowane w locie, przednie do wnęki w kadłubie, główne do wnęk w gondolach silnikowych, każda z goleni ze zdwojonymi kołami. Uzbrojenie strzeleckie miało składać się z czterech działek 20 mm umieszczonych w grzbietowej wieżyczce i dwóch bocznych stanowiskach strzeleckich.
Bibliografia Krzysztof Zalewski, Japońskie bombowce strategiczne, "Lotnictwo", nr specjalny 5 (2008), s. 40-51, ISSN 1732-5323.
G10N Kategoria:Japońskie samoloty bombowe II wojny światowej Kategoria:Bombowce strategiczne Kategoria:Samoloty bombowe z napędem śmigłowym