Halon 1211 był powszechnie stosowany w gaśnicach przenośnych, natomiast halon 1301 wykorzystywano w stałych urządzeniach gaśniczych, jako w pełni halogenowane związki chemiczne mają one długi czas życia w atmosferze i w stratosferze ulegają rozkładowi z uwolnieniem reaktywnego bromu, silnie niszczącego warstwę ozonową (potencjał niszczenia ozonu (ODP) halonu 1301 wynosi 10, a jeden kilogram halonu 1211 może zniszczyć nawet 50 ton ozonu).
Bezpośrednią przyczyną zainteresowania zdolnościami gaśniczymi aerozoli stały się obserwacje poczynione podczas badań procesu spalania stałych paliw rakietowych, prowadzonych w ramach radzieckiego programu kosmicznego Sojuz, potwierdza to fakt, że pierwsze propozycje praktycznego wykorzystania aerozoli gaśniczych – powstających w reakcji spalania stałych mieszanin aerozolotwórczych – do ochrony pomieszczeń opracowano właśnie w Rosji, gdzie narodziła się też koncepcja budowy i stosowania generatorów aerozolu gaśniczego. System wytwarzania aerozolu w oparciu o spalanie paliwa stałego, zwany aerozolem generowanym pirotechnicznie (PGA) lub CGA, opisał w 1993 roku raport Technicznego Komitetu Halonowego (HTOC). Nad rozwojem technologii pracowały m.in.