Wszechzwiązkowy Naukowy Instytut Badawczy Ochrony Przeciwpożarowej w Moskwie oraz Ukraiński Instytut Naukowo-Badawczy Ochrony Przeciwpożarowej w Kijowie, a do komercjalizacji przyczyniły się firmy Kidde Aerospace (USA), Kidde Graviner (Wielka Brytania) i Spectronix (Izrael).
Na poziomie międzynarodowym pierwsze wytyczne dotyczące zatwierdzania stałych systemów aerozolowych jako równoważnych stałym gazowym urządzeniom gaśniczym na statkach – okólnik IMO MSC/Circ.1007 – Komitet Bezpieczeństwa Morskiego zatwierdził 26 czerwca 2001 roku. Dokument ten zrewidowano na 52. sesji Podkomitetu ds. Ochrony Przeciwpożarowej (14–18 stycznia 2008 r.), a zrewidowaną wersję zatwierdzono na 84. sesji Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego (7–16 maja 2008 r.) jako okólnik MSC.1/Circ.1270 z 4 czerwca 2008 roku, który zastąpił poprzedni dokument.
W Polsce pierwsze generatory aerozoli pojawiły się w latach 90. XX wieku i już wtedy odnotowywano przykłady ich skutecznego działania, szczególnie w kraju ich pochodzenia – w Rosji, przywoływanym przykładem jest pożar wieży telewizyjnej Ostankino w Moskwie, ugaszony głównie przy użyciu generatorów aerozolu wrzucanych bezpośrednio do ognia.