Przyjmuje się orientacyjnie, że układy o rozproszeniu cząsteczkowym obejmują cząstki o wielkości do 10-10 m, układy koloidalne – cząstki w przedziale 10-6–10-9 m, a układy o rozproszeniu makroskopowym – cząstki od 10-6 m wzwyż.
Aerozol gaśniczy definiuje się jako układ dyspersyjny, w którym fazą rozpraszającą jest powietrze atmosferyczne lub inny gaz wypełniający strefę występowania aerozolu, wraz z gazowymi produktami spalania materiału aerozolotwórczego, a fazę rozproszoną stanowią ciekłe i stałe produkty spalania tego materiału; cechą wyróżniającą aerozole gaśnicze są ich właściwości inhibicyjne, powodujące przerwanie procesu spalania w fazie płomieniowej. Aerozole są układami polidyspersyjnymi, w których cząstki fazy rozproszonej mają zróżnicowaną wielkość i kształt; do opisu tego rozkładu stosuje się pojęcie średniej masowej średnicy aerodynamicznej MMAD, przy czym przyjmuje się, że 50% cząstek aerozolu jest od niej mniejszych, a 50% większych.