Mimo to jeszcze w pierwszej i drugiej dekadzie XXI wieku generatory pozostawały urządzeniami stosunkowo mało znanymi, czemu towarzyszyło wiele nieprawdziwych przekonań na ich temat. Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej (CNBOP) prowadziło badania różnych rodzajów generatorów aerozoli wytwarzanych pirotechnicznie przez kilkanaście lat, początkowo w oparciu o własne metodyki badawcze, a następnie – wraz z pojawieniem się projektów norm europejskich (prEN 15276-1 i prEN 15276-2) oraz amerykańskich (NFPA 2010) – także na zgodność z tymi dokumentami.
Aerozole gaśnicze jako układy dyspersyjne Aerozole gaśnicze można sklasyfikować jako układy dyspersyjne, czyli takie, w których małe cząstki jednej substancji są rozproszone w innej; w każdym takim układzie wyróżnia się fazę rozproszoną oraz otaczającą ją fazę rozpraszającą. W obrębie układów dwufazowych wyróżnia się rozproszenie cząsteczkowe (roztwory właściwe), rozproszenie koloidalne oraz rozproszenie makroskopowe (zawiesiny), kryterium podziału stanowi wielkość cząstek fazy rozproszonej, przy czym literatura podaje w tym zakresie rozbieżne wartości graniczne.