Tekst kodeksu Grecki tekst kodeksu przekazuje tekst bizantyjski. Hermann von Soden zaliczył go do rodziny tekstualnej K1, która jego zdaniem jest najstarszą rodziną tekstu bizantyńskiego. Kurt Aland nie zaklasyfikował go do żadnej kategorii rękopisów Nowego Testamentu.
Tekst kodeksu nie był badany według tzw. Claremont Profile Method (trzy rozdziały w Ewangelii Łukasza 1; 10; 20).
Tekst Mateusza 16,2b–3 (znaki czasu), Łukasza 22,43-44 (krwawy pot Jezusa), Jana 5,3-4 (zstępowanie anioła do Betezdy), oraz Pericope adulterae (Jan 7,53-8:11) oznakowane zostały przy pomocy asterisku (※) jako wątpliwe. Tekst Marka 16,9-20 nie posiada numerów sekcji Ammoniusza, ani numerów κεφαλαια (rozdziały) na marginesie.
Historia Kodeks datowany jest obecnie na wiek XI wiek. Przywieziony został ze Wschodu do Berlina, wraz z innymi rękopisami. Rękopis przechowywany był w Berlinie w Pruskiej Bibliotece Narodowej, pod numerem katalogowym Graec. quarto 67. Rękopis badany był przez Kirsopp Lake i Silva Lake. W roku 1887 kodeks widział Gregory.