W 1937 Carbide uruchomiło pierwszą fabrykę produkującą glikol według procesu Leforta polegającym na utlenianiu etylenu powietrzem (przy użyciu srebrnego katalizatora) do tlenku etylenu, a następnie jego hydrolizie do glikolu. Do lat 90. XX wieku była to główna metoda otrzymywania glikolu etylenowego. W latach 70. XX wieku stosowano proces z wykorzystaniem węglanu etylenu. W metodzie tej tlenek etylenu jest przekształcany w reakcji z dwutlenkiem węgla w pośredni , który jest następnie hydrolizowany przez wodę, dając glikol etylenowy. Proces został zastąpiony przez łączone procesy typu tlenek etylenu-glikol.
Obecne metody Hydroliza tlenku etylenu Najczęściej stosowaną metodą produkcji glikolu etylenowego jest hydroliza tlenku etylenu. Zaletami metody jest jej prostota, niezawodność oraz możliwość stosowania jej w zakładach chemicznych łączących ze sobą proces produkcji tlenku etylenu i glikolu etylenowego. Mechanizm reakcji jest prosty: tlenek etylenu reaguje z wodą, tworząc glikol etylenowy, a następnie reaguje z glikolem etylenowym, tworząc wyższe homologi glikolu etylowego w serii reakcji: