) i obsługiwał pętle, konstrukcje warunkowe, zmienne i inne podstawowe cechy języków programowania Flash Player 5: zawierał pierwszą wersję właściwego ActionScriptu, dialektu języka skryptowego ECMAScript, umożliwiał w pełni programowanie z użyciem paradygmatu proceduralnego i obiektowego Flash Player 6: dodał między innymi model sterowania zdarzeniami i konstrukcję Flash Player 7: pojawiły się nowe funkcje takie jak CSS text i usprawnienia wydajności. Kompilatory Adobe Flash wydane z Flash Player 7 obsługują ActionScript 2.0, jednak ActionScript 2.0 można kompilować skrośnie do ActionScript 1.0 byte-code, więc można go odtwarzać w Flash Player 6 Flash Player 8: Dalsze udoskonalenia ActionScript 2.0 przez dodanie nowych bibliotek klas z API i umożliwienie ładowania plików () Flash Player 9 (wstępnie nazywany 8.5): wprowadzenie ActionScript 3.0 z nową maszyna wirtualną AVM2 (ActionScript Virtual Machine 2), która jest zgodna z poprzednią AVM1, dla zachowania zgodności ze skryptami z poprzednich wersji. Ważnym celem dla tej wersji Flash Playera było również usprawnienie wydajności.
W ActionScriptcie 2.0, dodano funkcje obiektowe, takie jak deklaracje klas, dziedziczenie, hermetyzacja.