Przyjrzyjmy się następującym funkcjom: określonej wzorem oraz określonej wzorem
Tylko druga z powyższych funkcji jest surjekcją, mimo że są one określone tym samym wzorem.
Zauważmy ponadto, że dowolna funkcja jest surjekcją, jeśli jako zbiór przyjmiemy zbiór jej wartości.
Przykłady Niech będzie zmienną rzeczywistą, wówczas poniższe funkcje są suriekcjami: dla na dowolny wielomian rzeczywisty stopnia nieparzystego, rozpatrywany jako funkcja do zbioru liczb rzeczywistych – wynika to z twierdzenia Darboux o funkcjach ciągłych, do których wielomiany rzeczywiste należą; dla na
wszelkie bijekcje.
Pisownia Słowo surjekcja tradycyjnie bywa pisane przez j, tę wersję jako jedyną dopuszczalną podaje słownik języka polskiego PWN. Zasady pisowni polskiej w ogólnych przypadkach nakazują jednak stosowanie j po innych spółgłoskach niż c, s i z w wypadku, gdy przedrostek jest zakończony spółgłoską, a rdzeń zaczyna się od j; np. podjazd, nadjechał, zjawa czy rozjaśnić. W pozostałych wypadkach pisze się i. Z tego powodu dopuszczalna i przez niektórych stosowana jest pisownia suriekcja i iniekcja przez i.
Zobacz też
epimorfizm
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Typy funkcji matematycznych