M3 GMC wszedł na wyposażenie wojska 31 października 1941 roku i wziął udział w ćwiczeniach przeprowadzonych w Karolinie Południowej przez 1. Armię w listopadzie 1941 roku, jako część grupy atakującej czołgi (późniejsze walki w Afryce Północnej pokazały, że GMC M3 w ogóle nie nadawał się do walki z wrogiem uzbrojonym w czołgi). Początkowo osłonę działa stanowiła tylko oryginalna tarcza działa ale w późniejszych modelach dodano większą tarczę, lepiej chroniącą załogę pojazdu. Ogółem w latach 1941–1943 wyprodukowano 2202 egzemplarze działa.
Służba M3 GMC zostały po raz pierwszy użyte bojowo przez armię amerykańską na Filipinach w grudniu 1941 roku. Walczyły tam trzy bataliony, sformowane w trybie alarmowym w ramach tymczasowej Brygady Artylerii Polowej, uzbrojone w pierwsze 50 wyprodukowanych dział.
Były także podstawowymi niszczycielami czołgów armii amerykańskiej w czasie operacji Torch. W czasie walk w Afryce Północnej wykorzystywane były w praktycznie każdej możliwej funkcji, nie spełniając przy tym żadnej z nich w dobry sposób. W wielu przypadkach używano ich we wręcz samobójczych atakach, jako bezpośredniego wsparcia atakującej piechoty, co dla załóg tych minimalnie opancerzonych pojazdów kończyło się zazwyczaj tragicznie.