Wydarzenie to odbiło się szerokim echem w społeczeństwie. Temat wierności i lojalności samurajskiej został w krótkim czasie zaadaptowany na potrzeby teatru kabuki. Bezpośrednio po wendecie dużym powodzeniem cieszyła się sztuka Monzaemona Chikamatsu, jednak niespełna pół wieku później przysłoniło ją dzieło Skarbiec wasalnej lojalności. Sztuka powstała w 1744 roku. Początkowo była przeznaczona dla teatru marionetek bunraku. W 1748 roku do swego repertuaru przyjęły ją teatry kabukiJ. Tubielewicz, Historia Japonii, Wrocław 1984, s. 293..
Skarbiec wasalnej lojalności należy do gatunku sewamono (sztuka współczesna, obyczajowa), zapoczątkowanego na początku XVIII wieku przez Chikamatsu. Typowe dla tego gatunku jest przeniesienie na scenę teatralną aktualnych wydarzeń. Władza bakufu, obawiając się wpływu teatru kabuki na społeczeństwo, zaostrzyła cenzuręB. Kukuc, Rola teatru kabuki w epoce Edo, w: Teatr Orientu. Materiały z sesji naukowej, red. P. Piekarski, Kraków 1998, s. 194.. Aby nie narażać się siogunatowi Tokugawy i uchronić sztukę przed zakazem cenzury, autorzy zmienili imiona uczestników wydarzeń z lat 1701–1703 i przenieśli akcję we wczesne średniowieczeА. Долин, Заложники чести, s. 8. – w XIV wiek, tj. w czasy shōguna Takaujiego Ashikagi. Autorzy wprowadzili także fikcyjne nazwiska bohaterów.