Na przełomie 1936 i 1937, po krótkim okresie pracy w „Krakowskim Kurierze Wieczornym”, wyjechał nielegalnie do Hiszpanii, gdzie walczył w wojnie domowej w Brygadzie im. Jarosława Dąbrowskiego, w której był dowódcą 1 kompanii, a następnie 1 batalionu. Uczestniczył w obronie Madrytu. Ranny w kwietniu 1937 pod Morata de Tajuña, przebywał w szpitalach w Murii i Orihuela. Od listopada 1937 dowódca kompanii w polskim batalionie rezerwowym w Casas-Ibáñez koło Albacete. W marcu 1938 powrócił do Batalionu im. Dąbrowskiego i jako dowódca kompanii walczył na froncie aragońskim (Belchite, Caspe, Lerida). W maju tego roku został członkiem Komunistycznej Partii Hiszpanii. W bitwie nad Ebro (lipiec-wrzesień 1938) adiutant batalionu w stopniu kapitana. Po wycofaniu Brygad Międzynarodowych z szeregów armii republikańskiej przebywał w obozach repatriacyjnych w Katalonii (Pradel, Palafrugell), po upadku Barcelony w styczniu 1939 zgłosił się ponownie na front i jako zastępca dowódcy, następnie dowódca nowo uformowanego batalionu polskiego brał udział w ostatnich walkach odwrotowych. Drukował w Hiszpanii korespondencje: artykuły w „Dąbrowszczaku” i „Ochotniku Wolności”. 9 lutego 1939 wraz z innymi żołnierzami Brygady internowany we Francji.