Po powrocie do Polski zamieszkała w Warszawie wraz z pierwszym mężem, Antonim Bechczyc-Rudnickim. Pracowała jako nauczycielka języka francuskiego w gimnazjum, tłumaczka oraz publicystka. W 1935 roku opublikowała antyfaszystowską powieść Sol lucet Germaniae. W tym samym i następnym roku przebywała na wykopaliskach archeologicznych w Biskupinie. Efektem pobytu był cykl artykułów w prasie, w których propagowała prasłowiańską historię grodziska. W podobnym tonie utrzymana była napisana wspólnie z mężem powieść Dziw (1937). Do wybuchu II wojny światowej wydane zostały jeszcze: powieść Niezwykłe przygody zwykłego człowieka (1936), dwujęzyczna, włosko-polska opowieść Malarza raweńskiego owieczek dwanaście i, wspólny z mężem, zbiór nowel W retorcie życia (1938). Podczas okupacji pracowała nad przekładami tekstów muzyki wokalnej na język polski, między innymi pierwszego polskiego tłumaczenia Pasji według św. Mateusza.