Po upadku powstania warszawskiego opuściła miasto wraz z drugim mężem, Edwardem Wrockim, muzykologiem, byłym dyrektorem Biblioteki Operowej. 1 października 1944 roku dotarła do Lublina, gdzie z ramienia PKWN zorganizowała Wojewódzki Wydział Kultury i Sztuki. Współpracowała z Janem Parandowskim przy reaktywacji PEN Clubu i przez kolejnych kilkanaście lat wchodziła w skład jego kierownictwa. W latach 1947–1964 była kierownikiem literackim Państwowego Teatru im. Juliusza Osterwy, 1949–1952 prezesem oddziału Związku Literatów Polskich, 1960–1965 redaktorem naczelnym "Kameny". Była recenzentem teatralnym tego pisma oraz "Teatru", należała do Klubu Krytyki Teatralnej. Dwa zbiory jej publikacji prasowych ukazały się w latach 1966 i 1974, pod tytułami: Godziny osobliwe i Uchylanie masek. W 1979 roku wydano zbiór opowiadań Nagłe zamyślenia. Ponadto tłumaczyła sztuki teatralne z francuskiego (między innymi, wspólnie z Konradem Eberhardtem, Krzesła) i rosyjskiego oraz prowadziła prace redakcyjne.
mały|Grób Marii Bechczyc-Rudnickiej na cmentarzu przy ulicy Lipowej Była odznaczona między innymi Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.
Przypisy