Pułk był formowany w trudnych warunkach klimatycznych i bytowych. Pomieszczenia dla żołnierzy wznoszone były, w błotnistej o tej porze okolicy. Sami żołnierzy znaleźli lokum w budowanych przez siebie namiotach i lepiankach. W takich warunkach rozpoczęto organizację jednostki. Od 8 lutego wstępujący do pułku żołnierzy otrzymywali umundurowanie wzoru brytyjskiego. Nastąpił napływ licznych poborowych i byłych żołnierzy z terenów całego ZSRR, wyniszczonych głodem i pracą ponad siły w obozach, miejscach przymusowego osiedlenia oraz z więzień. Wraz z nimi pojawiła się bardzo duża grupa ludności cywilnej, wszyscy przybywający podatni byli na choroby zakaźne. W wyznaczonym garnizonie z uwagi na panujące warunki klimatyczne, zły stan zdrowia wcielanych ochotników i poborowych, a także brak środków sanitarnych. W lutym wybuchła epidemia tyfusu plamistego. Przez okres lutego i marca 1942 pułk zajmował się organizacją wcieleń żołnierzy, polepszaniem warunków sanitarno-epidemiologicznych. W związku z prowadzoną I ewakuacją części Armii Polskiej w ZSRR na Bliski Wschód w dniu 29 marca 1942 roku z pułku wyjechało 5 oficerów i 607 szeregowych, zgrupowanych w pięciu kompaniach marszowych (1-5). 29 marca w szeregach pozostało 68 oficerów i 525 szeregowych, jednocześnie trwało dalsze wcielanie do pułku poborowych i ochotników.