Ze względu na niski stan wyszkolenia wojskowego i braki kadrowe Straży, w pierwszym okresie wojny Brygada Ecjoni ograniczała swoją aktywność jedynie do działań obronnych. Nie posiadając żadnych jednostek rezerwowych nie była w stanie inicjować działań zaczepnych. W dniu 14 stycznia 1948 jej żołnierze uczestniczyli w pierwszej bitwie o Gusz Ecjon, a następnie w konwoju trzydziestu pięciu (16 stycznia 1948 r.). Poniesione straty spowodowały, że 23 stycznia 1948 wzmocniono 61 Batalion grupą żołnierzy z Brygada „Giwati” (z obrony miasta Tel Awiw). Pomimo tego wzmocnienia brygada poniosła porażkę w operacji Szemu’el (4 marca 1948 r.). Przyniosło to pogorszenie się stosunków między Sze’alti’elem a jego podwładnymi dowódcami i żołnierzami. Sze’alti’el argumentował dowództwu, że w brygadzie istnieją poważne problemy z zaopatrzeniem i dyscypliną, a przy obecnej wielkości sił zdoła utrzymać Jerozolimę najwyżej do 15 maja. W odpowiedzi, w marcu 1948 sformowano nowy batalion: 62 batalion „Bet Horon” – składał się z żołnierzy jednej kompanii 61 batalionu, wzmocnionych żołnierzami przeniesionymi z Brygady „Giwati”. Dowództwo objął Meir Zorea. Przejął on odpowiedzialność za konwoje do Jerozolimy, a następnie przeniósł się w obręb samego miasta.