Za symboliczny moment narodzin ruchu przyjmuje się publikację w 1920 r. broszury Trubeckiego Europa i ludzkość, w której autor zaatakował europocentryzm, twierdząc, że europejska teza o uniwersalności własnej kultury służy polityce imperialnej i kolonialnej wielkich mocarstw. W 1921 r. ukazał się w Sofii zbiorowy manifest Ischod k Wostoku (Zwrot ku Wschodowi), uznawany za pierwszą programową publikację eurazjatów, podpisany przez Trubeckiego, Piotra Sawickiego, Piotra Suwczyńskiego i Gieorgija Fłorowskiego.
Klasyczny eurazjatyzm Główne założenia Eurazjaci odrzucali podział świata na Europę i Azję, proponując w zamian wizję Rosji-Eurazji jako odrębnego kontynentu (osobyj matierik), stanowiącego samodzielną jednostkę cywilizacyjną. Iwona Massaka, autorka monografii poświęconej ruchowi, wskazała trzy centra krystalizacji eurazjatyzmu: ideę imperium, koncepcję odrębnej kultury eurazjatyckiej oraz wrogość wobec kultury zachodniej.
W wymiarze kulturowym eurazjaci podkreślali wpływ ludów stepu (przede wszystkim Mongołów i Turków) na kształtowanie rosyjskiej państwowości, traktując dziedzictwo mongolskie nie jako jarzmo tatarskie, lecz jako siłę formującą specyfikę cywilizacji rosyjskiej.