Najpotężniejszym z nich o kalibrze 800 mm była używana w II wojnie światowej niemiecka armata kolejowa (Dora).
W okresie międzywojennym zostały wprowadzone armaty przeciwlotnicze i działa bezodrzutowe, a działa polowe przystosowywano do trakcji samochodowej i powstawały działa samobieżne. Broń strzelecką zróżnicowano na najcięższe, ciężkie, lekkie i ręczne karabiny maszynowe. Wprowadzono karabinki automatyczne do naboju pośredniego.
Po II wojnie światowej broń artyleryjską zaczęto usamobieżniać i automatyzować oraz konstruować zestawy artyleryjskie wyposażone w radiolokacyjne urządzenia wykrywające i śledzące cele, przeliczniki i układy naprowadzania oraz zostały wprowadzone celowniki noktowizyjne, dalmierze laserowe i układy kierowania ogniem. Działa samobieżne i czołgowe wyposażono w samoczynne układy zasilające w amunicję. W 1961 wprowadzono w broni strzeleckiej małokalibrowy nabój pośredni kalibru 5,56 mm.
Współcześnie rozwój broni prowadzony jest w dwóch kierunkach.