Maxi–1833), proch bezdymny nitrocelulozowy (P. Vielle–1886), nabój z prochem bezdymnym i karabin powtarzalny Lebel wz. 1886, proch bezdymny nitroglicerynowy (A. Nobel–1888), oporopowrotnik hydropneumatyczny (K. Haussner–1888).
Przesłanki do rozwoju broni o zwiększonej donośności stworzyła większa o 2,5–3 razy siła prochu bezdymnego w stosunku do prochu czarnego, a wyeliminowanie zadymienia podczas strzału motywowało do podjęcia prac nad zwiększeniem szybkostrzelności. Pierwsze wzory pistoletów i karabinów samopowtarzalnych skonstruowanych przez Manlichera, Mausera i Browninga pojawiły się w latach 1891–1900. Francuska firma Schneider w 1897 rozpoczęła produkcję armaty polowej wz. 1897, którą wyposażono w hydrauliczny opornik i pneumatyczny powrotnik, dzięki którym uznano ją za najskuteczniejsze działo I wojny światowej i była jeszcze stosowana podczas II wojny światowej. Podczas I wojny światowej Niemcy skonstruowali 210 mm stacjonarną armatę przeciwparyską i 420 mm moździerz oblężniczy (Gruba Berta) w wersji ciągnionej i stacjonarnej. Po wprowadzeniu broni pancernej zaczęły zanikać ciężkie działa stacjonarne, a te o wielkiej mocy instalowano głównie na platformach kolejowych i okrętach.