W XX w. próbowano standaryzować język i nadać mu jednolitą formę, zwłaszcza w wersji pisanej. Samnorsk, bo tak nazywano tę odmianę, miał łączyć cechy obu wariantów. Jednocześnie krystalizowały się inne odmiany, głównie społeczne, jak np. purystyczny i konserwatywny høgnorsk. Obecnie w szkołach prowadzi się naukę zarówno w bokmål, jak i nynorsk. Oba warianty języka są podobne, Norwegowie używający różnych odmian rozumieją się wzajemnie.
Tło historyczne thumb|Języki germańskie w 900 r. Kolorem czerwonym i pomarańczowym zaznaczono odmiany języka staronordyjskiego Pierwszym znanym dokumentem norweskim jest Konungs skuggsjá z XII w., napisany w języku staronordyjskim, szeroko używanym wówczas na terenie Skandynawii. Upadek królestwa Norwegii po epidemii czarnej śmierci doprowadził do destandaryzacji języka i stopniowego wypierania go przez język duński. Ostatni znany dokument napisany w języku średnionorweskim (mellomnorsk) pochodzi z 1583 r. Podczas trwania unii duńsko-norweskiej duński był jedynym językiem pisanym na terytorium Norwegii. Nie powodowało to jednak większych problemów, gdyż wszystkie języki skandynawskie były bardzo podobne i tworzyły językowe kontinuum. Nie zanikły również dialekty norweskie, rozwijające się w formie mówionej wśród klas niższych.