Klasy wyższe natomiast posługiwały się w mowie zbitką duńsko-norweską.
Początki tworzenia języka thumb|Ivar Aasen W 1814 r. Norwegia, na skutek unii, znalazła się pod politycznym wpływem Szwecji, pozostając jednak autonomicznym organizmem państwowym z własną konstytucją, parlamentem, uniwersytetem. Przeszkodą na drodze do osiągnięcia pełnej świadomości narodowej był język, ponieważ język duński był nadal używany w celach urzędowych i nauczany w szkołach. Sytuacja socjolingwistyczna w 1814 r. wskazywała na dwie możliwe drogi rozwoju jednolitego języka norweskiego: albo przez elitę i wyższe klasy społeczne, albo na bazie dialektów używanych przez klasy niższe. Według Knuda Knudsena, możliwe było tylko pierwsze rozwiązanie i stopniowe zastępowanie form duńskich norweskimi. Szczegółowy plan opracowano w latach 30.; jego najistotniejszą częścią miała być reforma pisowni przeprowadzona w taki sposób, by uzyskać spójność między formą pisaną a mówionym językiem wyższych warstw. Mimo iż reformę istotnie przeprowadzono w 1862 r., plan nie został do końca zrealizowany. Jedną z przyczyn tej porażki był skład społeczeństwa XIX-wiecznej Norwegii: 95% Norwegów wywodziło się z chłopstwa, mówiącego dialektami bezpośrednio wywodzącymi się z języka staronordyjskiego.