Emirat Tbilisi (gruziński: თბილისის საამირო, arabski: إمارة تبليسي) – muzułmańskie państwo istniejące od 736 do 1122 roku na terenach współczesnej wschodniej Gruzji. Centrum emiratu stanowiło miasto Tbilisi zdobyte przez Arabów w 736 roku. Państwo to przez niemal cały okres swego istnienia było znaczącym centrum handlowym, łączącym Bliski Wschód z Północną Europą. Ostateczny koniec emiratu miał miejsce w 1122 roku, kiedy to król Dawid IV zdobył Tbilisi i uczynił to miasto stolicą Gruzji, którą pozostaje do dziś.
Historia Pierwszy arabski najazd na tereny obecnej Gruzji, gdzie istniało wówczas królestwo Iberii miał miejsce w 642 lub 643 roku. Zaciekły opór miejscowych, duża odległość i niesprzyjające kawalerii, na której bazowali Arabowie ukształtowanie terenu sprawiły, że podbój Zakaukazia był długi i żmudny. Dopiero pod koniec VII wieku udało się Arabom narzucić trwałą kuratelę ziemiom dzisiejszej południowej i wschodniej Gruzji, choć opór trwał nadal. Wówczas wojska kalifa Marwana II zdobyły stolicę Iberii, Tbilisi, i okalające ją tereny. Zwycięscy Arabowie zainstalowali tam emira, który miał dbać o ich interesy w regionie. Władca nowo utworzonego emiratu był oczywiście podległy zwierzchnikowi wszystkich muzułmanów – kalifowi.