Służba w armii Zakaukaskiej Demokratycznej Republiki Federacyjnej i armii gruzińskiej Po wybuchu rewolucji październikowej i rozpadzie rosyjskiego Frontu Kaukaskiego, wstąpił na służbę do nowo utworzonego wojska Zakaukaskiej Demokratycznej Republiki Federacyjnej – w jej skład wchodziły Armenia, Azerbejdżan i Gruzja – a po ogłoszeniu 26 maja 1918 roku aktu niepodległości Gruzji dalszą służbę pełnił w siłach zbrojnych Demokratycznej Republiki Gruzińskiej. W latach 1920–1921 był szefem Sztabu Generalnego armii gruzińskiej. Po utracie przez Gruzję niepodległości w marcu 1921 roku, udał się do Konstantynopola, gdzie zgromadziło się wówczas 750 emigrantów gruzińskich, w większości oficerów i junkrów oraz członków rządu, a także gruzińskiej Rady Narodowej (parlamentu).
Służba w Wojsku Polskim mały|227x227px|A. Zakariadze (6. z lewej) wśród przedstawicieli narodów kaukaskich przed złożeniem wieńca na sarkofagu Marszałka Józefa Piłsudskiego na Wawelu, 1936 Do Polski przybył z ostatnią 48-osobową grupą junkrów (podchorążych) z Konstantynopola 16 grudnia 1922 r. Podobnie jak gen. Iwan Kazbek (Ivane Kazbegi), od 8 stycznia do 23 kwietnia 1923 roku jako hospitant uczęszczał na IV turnus kurs dowódców pułku w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie.