Następnie, po odbyciu półrocznej praktyki w Dowództwie 1 Dywizji Piechoty Legionów, studiował jako hospitant od 23 października 1923 roku do 30 września 1924 roku w Wyższej Szkole Wojennej. W opinii ówczesnego komendanta szkoły, gen. dyw. Aurelego Serda-Teodorskiego z 2 września 1924 roku, Zachariadze to „… wybitny oficer, o niezwykłej wiedzy wojskowej, wielkich zaletach charakteru i ducha. Byłby dla Armii Polskiej cennym nabytkiem”. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej pozostawał, aż do 1939 roku w dyspozycji komendanta szkoły. Brał udział w corocznych ćwiczeniach szkolnych. Przez cały czas pełnił obowiązki reprezentanta wszystkich oficerów gruzińskich służących w Wojsku Polskim oraz nieformalnego przedstawiciela emigracyjnego rządu gruzińskiego w Warszawie. W opinii kolejnego komendanta Wyższej Szkoły Wojennej gen. bryg. Tadeusza Kutrzeby z 1937 roku czytamy, że gen. Zachariadze to „oficer kontraktowy, który nie pełnił żadnej służby, a jest jedynie na etacie WSWoj. Bierze udział corocznie w jednej grze wojennej i w dwóch podróżach taktycznych WSWoj. Solidny, spokojny, lojalny. Interesuję się bieżącą prasą sowiecką”.