Po II wojnie światowej Zmiany w podejściu do tego zagadnienia zmieniły się po II wojnie światowej. Następowała stopniowa emancypacja rasowa. W 1949 powstało kilka istotnych filmów podejmujących temat nierówności rasowej (Pod jednym sztandarem, Pinky, Zatarte granice). Melodramatyczna forma z antyrasistowskimi przesłaniami spotykała się z ciepłym przyjęciem w północnych stanach, podczas gdy na południu nie dopuszczano ich na ekrany kin. Duży przełom nadszedł wraz z pojawieniem się Sidneya Poitiera – pierwszej afroamerykańskiej gwiazdy filmowej, jednego z najwybitniejszych czarnoskórych aktorów dramatycznych w historii. Zagrał kilka znaczących ról, zaprzeczając stereotypom i tworząc postacie inteligentne i wykształcone, często stawiane w kontraście z głupimi i prowincjonalnymi białymi mieszkańcami południa (W upalną noc w reż. Normana Jewisona z 1967).
W latach 70. XX wieku w obrębie tego kina pojawił się nurt Blaxploitation – komercyjnych widowisk sensacyjnych, który został następnie wchłonięty przez mainstream Hollywood. Wpłynęło to na rozwój innych nurtów kina afroamerykańskiego, zwłaszcza tego przeciwstawiającego się hegemonii białych protestantów.