Łuczaj () – wieś na Białorusi położona w obwodzie witebskim, w rejonie postawskim, nad Jeziorem Łuczajskim i Lisickim.
Historia Pierwsza wzmianka pisemna o miejscowości pochodzi z 1542 roku. Początkowo Łuczaj stanowił dziedzictwo rodziny Zabrzezińskich. Stanisław Zabrzeziński, starosta żmudzki, mający tylko jedną córkę Annę, w 1542 roku oddał tę majętność w zastaw Wojciechowi Jundziłłowi, ciwunowi i horodniczemu wileńskiemu. Po śmierci Zabrzezińskiego król Zygmunt I wyznaczył na opiekuna osierociałej Anny Stanisława Kierżgajłę, który z kolei opiekę nad nią oddał Janowi Hlebowiczowi, wojewodzie wileńskiemu. Ten wykupił Łuczaj spod zastawu Jundziłła i wkrótce przez swą żonę, krewną Zabrzezińskiej, stał się jego właścicielem. W 1550 roku Elżbieta Hlebowicz, córka Jana, poślubiwszy Melchiora Szemiotha, ciwuna berżańskiego, wniosła mu Łuczaj jako posag. Ich wnuk Jerzy Szemioth, 18 sierpnia 1617 roku sprzedał dobra księdzu Andrzejowi Janowiczowi Rudominie, który rok później sprzedał je stryjecznemu bratankowi Piotrowi. W posiadaniu Rudominów Łuczaj był do 1731 roku, kiedy to wdowa po Piotrze Rudominie, Katarzyna z domu Chalecka, 2. voto Wołłowiczowa, 3. voto Pociejowa, sprzedała majątek za kwotę 90 tysięcy złotych Elżbiecie z Ogińskich Puzyninie, małżonce Antoniego Puzyny, chorążego nadwornego litewskiego.