Z kolei Puzynina darowała go w 1755 roku swemu bratu Tadeuszowi Ogińskiemu, wojewodzie trockiemu, dziedzicowi Hanuty, Zalesia, itd. Najpierw drogą zastawu, a następnie sprzedaży, Ogińscy oddali Łuczaj w 1786 roku rodzinie Wańkowiczów herbu Lis.
Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie oszmiańskim województwa wileńskiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 81..
Około 1820 roku córka Antoniego Wańkowicza, marszałka mińskiego i Anny z Sołtanów, Klementyna, wychodząc za mąż za Edwarda Mostowskiego (zm. w 1855 roku), dziedzica Cerkliszek, otrzymała te dobra w posagu. Łuczaj odziedziczył ich starszy syn Bohdan, żonaty z Zofią Chomińską. Jego syn Edward w 1893 roku sprzedał Łuczaj Rosjaninowi Julianowi Zendrowi za 366 tysięcy rubli srebrnych, ten jednak kilka miesięcy później odsprzedał te dobra ks. Kantakuzen-Sperańskiej. Po I wojnie światowej dobra zostały rozparcelowane. Z obszaru zajmującego jeszcze w drugiej połowie XIX wieku około 10 tysięcy morgów pozostał tylko ośrodek z pałacem, który przeznaczono na szkołę rolniczą.
Przed II wojną światową Łuczaj był miasteczkiem. Znajdował się na terenie II Rzeczypospolitej w ówczesnym pow. postawskim, w dawnym województwie wileńskim. Znajdował się w gminie wiejskiej Łuczaj.