Następnie został zatrudniony w Polskich Kolejach Państwowych w Sanoku. Na skutek szykan ze strony sekretarzy PZPR i funkcjonariuszy SB w 1963 przeniósł się do Katowic. Był tam nadal śledzony przez bezpiekę. Podczas wizyty prezydenta Finlandii Urho Kekkonena został nawet zmuszony do opuszczenia miasta. Inwigilacji zaprzestano dopiero w latach 80. 1 września 1985 przeszedł na emeryturę.
17 czerwca 1991 Sąd Wojewódzki w Rzeszowie zrehabilitował Kazimierza Kocyłowskiego stwierdzając nieważność wyroku z 1947. Kazimierz Kocyłowski mieszkał w Dąbrowie Górniczej. Działał w Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego. Zmarł 21 marca 2005 w Istebnej. Został pochowany na cmentarzu w Dąbrowie Górniczej.
Przypisy
Bibliografia Krzysztof Kaczmarski, Andrzej Romaniak (red), Powiat sanocki w latach 1944–1956, Andrzej Romaniak, Por. Mieczysław Kocyłowski Czarny. Byłem zastępcą Żubryda, Sanok, 1999, Andrzej Romaniak, Zbrodnia i pamięć, Tygodnik Sanocki nr 26 (12) z 1 lipca 2005, s. 7. Andrzej Romaniak, Por. Kazimierz Kocyłowski ps. "Kozak", "Wichura" (1925-2005), Tygodnik Sanocki nr 41 (727) z 14 października 2005, s.