W 1979 roku został zatrudniony jako adiunkt w Instytucie Matematyki na Politechnice Wrocławskiej. W październiku 1980 roku przystąpił do NSZZ „Solidarność”. Dzień po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce (14 grudnia 1981 roku) współorganizował strajk okupacyjny na politechnice, który następnie został spacyfikowany przez ZOMO. Zaangażował się później w podziemną działalność opozycyjną, w tym od 1982 roku w Solidarności Walczącej. Dnia 13 grudnia 1983 roku umożliwił studentom zorganizowanie w sali wykładowej krótkiej uroczystości poświęconej rocznicy wprowadzenia stanu wojennego, za co został odsunięty od prowadzenia zajęć na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki PWr oraz przeniesiony do pracy w filii w Legnicy.

W końcowym okresie PRL-u przebywał w Kanadzie, gdzie w latach 1989–1990 wykładał na Manitoba University w Winnipeg. Następnie był do 1992 roku na stypendium naukowym w Darmstadt w NiemczechPrzegląd Uniwersytecki Uniwersytetu Wrocławskiego, R. 7, Nr 8 (65), sierpień 2001, s. 16.. W tym samym roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk matematycznych na Uniwersytecie Wrocławskim, na podstawie rozprawy pt. Trzy problemy związane ze składaniem funkcji. Wypromował licznych doktorów.