Dżadydyści próbowali dotrzeć do mieszkańców regionu również za pomocą teatru, który jednak – jako element kultury zachodniej – nie przyjął się na gruncie muzułmańskim.
Przeciwko ruchowi dżadydystów występowali mułłowie, którzy powołali do życia ugrupowanie Kadim, oraz władze rosyjskie. W latach 1905–1917 ruch ten zyskał zwolenników w Azji Środkowej i rozprzestrzenił się na tych terenach. Dżadydyści w 1917 roku na krótko objęli władzę w Chanacie Chiwy, zdobywając większość miejsc w miejscowym parlamencie (madżlisie)Wójcik J., Ruch basmaczy..., s. 33-34.. Dzięki współpracy z partiami lewicowymi w czasie rewolucji październikowej (celem było obalenie caratu, a w komunizmie widzieli szansę na większą wolność i realizację swoich postulatów), ruch istniał do lat 30. XX wieku. Niektórzy dżadydyści walczyli przeciwko bolszewikom, ze względu na ich brak szacunku dla islamu. Ci, którzy wstąpili do partii komunistycznej, odegrali dużą rolę w tworzeniu jej lokalnych komórek w Azji Środkowej. Mimo tego uznani zostali za burżuazyjnych reformatorów, a ich literaturę objęto zakazem rozpowszechniania. Represje rozpoczęły się po dojściu Stalina do władzy, a ostatnich dżadydystów zlikwidowano w czasie czystek 1937.