Druga kadencja odznaczała się aktywniejszą polityką wewnętrzną. W polityce gospodarczej oparł się na technokratach i okres recesji trwający od 1987 zamienił się we wzrost gospodarczy na poziomie 6% rocznie. Rezerwy walutowe wzrosły z 2 mld USD w 1999 do 43 mld w 2007.
Za swoje działania antykorupcyjne był chwalony na całym świecie, jak i krytykowany za selektywność, która miała uderzać w jego oponentów politycznych. Nigdy także nie udało się zwalczyć korupcji na poziomie stanów w ten sam sposób, jak na poziomie federalnym.
Pod koniec drugiej kadencji Ọbasanjọ próbował znowelizować prawo, by móc ubiegać się o trzecią kadencję, lecz w wyniku silnej opozycji poddał się. Po upływie kadencji zachował przywództwo w swojej partii i niejako z tylnego siedzenia kontroluje działania rządu.
Życie prywatne Ọbasanjọ był dwukrotnie żonaty. Najpierw z Lyndą Ọbasanjọ, a następnie ze Stellą Ọbasanjọ. Obie żony nie żyją. Natomiast jego liczne dzieci mieszkają w Nigerii, USA i Wielkiej Brytanii.
Kategoria:Prezydenci Nigerii Kategoria:Nigeryjscy generałowie Kategoria:Przewodniczący Unii Afrykańskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Republiki Federalnej (Nigeria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Pionierów Liberii Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry) Kategoria:Ludzie związani z Abeokutą Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Wiceprezydenci Nigerii Kategoria:Ludzie urodzeni w Abeokucie