W książce The Limits to Capital (1982) wyłożył teoretyczne podstawy nowego podejścia do urbanizmu, które zrywało z założeniami dominującej w USA od przeszło półwiecza szkoły chicagowskiej. Jako zagadnienia ogniskujące całość problematyki miejskiej wskazał procesy koncentracji i obiegu kapitału oraz sprzeczność interesów pomiędzy kapitałem a społecznością miejską, która znajduje wyraz w konflikcie klasowym. W kolejnych pracach analizował XIX-wieczny Paryż i współczesne miasta pod kątem ciągłych przekształceń strukturalnych ich przestrzeni.
Wobec postmodernizmu zajął stanowisko krytyczne i zbliżone do Fredrica Jamesona, przyznając pierwszeństwo czynnikom ekonomicznym i wyprowadzając z nich zjawiska kulturowe. W pracy The Condition of Postmodernity: An Enquiry into the Origins of Cultural Change (1989) powiązał narastające tempo przemian w sferze symbolicznej z przyspieszeniem cykli biznesowych i nadakumulacją kapitału w ramach neoliberalnej adaptacji kapitalizmu po kryzysie naftowym z 1973, kończącym epokę modernizmu.