Edmund Rogalski (ur. 22 października 1891 w Kłecku, zm. 3 lipca 1961 w Jarocinie) – żołnierz armii niemieckiej i kapitan piechoty Wojska Polskiego II RP, dowódca kompanii kłeckiej podczas powstania wielkopolskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, autor monografii nt. udziału kłecczan w walkach wyzwoleńczych 1918–1919.
Życiorys Urodził się w rodzinie kupca Wincentego i Walentyny z d. Imbierowicz. Będąc uczniem gimnazjum w Gnieźnie został wydalony wraz z dwoma kolegami za przynależność do tajnej organizacji, Towarzystwa Tomasza Zana. Wydalonych objęto zakazem uczęszczania do gimnazjów na terenie Wielkopolski. Dalszą naukę kontynuował w Nadrenii, w Oberlahnstein pod Koblencją, następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie w Berlinie na wydziale filozoficznym.
Od 2 sierpnia 1914 został powołany do wojska pruskiego. Najpierw jako szeregowiec, a od 22 marca 1915, po kursie oficerskim jako podporucznik i dowódca kompanii. Ranny w nogę na froncie francuskim (20% inwalidztwa) walczył dalej we Francji, Belgii, Rumunii. W 1918 po powrocie z frontu organizował w Kłecku oddziały powstańcze, od 28 grudnia 1918 był komendantem powstańców. Walczył na froncie północnym w bitwach pod Łopiszewem, Łopiennem, Nakłem, Szubinem, Rynarzewem.