Był jednym z pięciu oficerów w sztabie gnieźnieńskim.
„Za samodzielny wkład w zwycięstwo powstania wielkopolskiego otrzymał Order Virtuti Militari”.
Od 4 czerwca 1919 w składzie 5 pułku strzelców Wkpl.. Do 1923 był dowódcą garnizonu w Jarocinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 236. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 67 pułk piechoty. Z dniem 31 grudnia 1922, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy. Od 1923 był dyrektorem Kasy Chorych w Gnieźnie. W 1925 został wybrany na burmistrza miasta Jarocina (od 1 V 1925) – był nim przez 12 lat, i ponownie sprawował tę funkcję od 1937.
W 1939 wyjechał z dokumentami miejskimi. Po aresztowaniu w listopadzie 1939 został wywieziony wraz z całą rodziną do obozu w Cerekwicy, w grudniu 1939 do Opoczna, (zamieszkali przy ul. Sienkiewicza 2) gdzie przebywał do końca wojny. W Opocznie poza pracą zawodową (jako tłumacz) pracował społecznie, pełniąc funkcję przewodniczącego Rady Głównej Opiekuńczej delegatury Opoczno. Organizował kuchnie i pomoc dla ubogich i wysiedlonych, również powstańców warszawskich. W styczniu 1945 podczas bombardowania Opoczna został ranny. Nie odzyskał już nigdy pełnej sprawności. Jako inwalida (75%) po długim leczeniu pracował w Spółdzielni Inwalidów.