Strajki uniemożliwiły jej dalszą naukę – otrzymała tzw. wilczy bilet (zakaz przyjęcia do jakiejkolwiek szkoły w państwie niemieckim). Naukę zmuszona była kontynuować samodzielnie, jednocześnie prowadząc tajne nauczanie najmłodszych dzieci. W domu swoich rodziców uczyła dzieci języka polskiego. W Pleszewie zaangażowała się w działalność ogródka jordanowskiego oraz zespołu teatralnego. Była bibliotekarką Towarzystwa Czytelni Ludowych, działała w Towarzystwie Zupełnej Wstrzemięźliwości od Napojów Alkoholowych „Wyzwolenie”. W 1916 założyła Drużynę Skautową im. Królowej Jadwigi, której została drużynową. Była to druga w Wielkopolsce (po poznańskiej) żeńska drużyna harcerska. W 1918 działała w konspiracji.
W listopadzie 1918 Bociańska-Radomska weszła w skład Rady Ludowej powiatu pleszewskiego. Zaangażowała się w działalność kuchni dla jeńców i powracających z niewoli polskich robotników. Działała w komisji spraw szkolnych i podkomisji finansowej miasta Pleszewa. Była delegatką powiatu pleszewskiego na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu w 1918. Wzięła udział w powstaniu wielkopolskim jako kurierka, sanitariuszka oraz organizatorka zaopatrzenia. Współorganizowała oddziały powstańcze w Pleszewie, którymi dowodził jej brat por. Ludwik Bociański.