Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i do 1923 służył jako podoficer w 8 pułku piechoty Legionów. W lutym 1923 został skierowany na kurs przeszkolenia chorążych w Centralnej Szkole Podoficerów Piechoty Nr 1 w Chełmnie. Po powrocie z kursu został przeniesiony do Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr I w Warszawie-Pradze. W lutym 1924 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu, gdzie służył do 1927, w stopniu chorążego. 15 sierpnia 1928 prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1928 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 72 pułku piechoty. W latach 1927–1933 był komendantem Przysposobienia Wojskowego w powiecie kozienickim. 2 grudnia 1930 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu 1933 wrócił do 72 pp na stanowisko zastępcy oficera administracyjno-materiałowego. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 209. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił w nim służbę na stanowisku oficera mobilizacyjnego.