Malował głównie krajobrazy i widoki, rzadziej obrazy religijne i portrety. Bodaj jako pierwszy tworzył pejzaże tatrzańskie. Poczynając od 1836 r. wielokrotnie przebywał w Tatrach, malując widoki otoczenia Doliny Kościeliskiej, Morskiego Oka, a później również Łomnicy, uznawanej wówczas za najwyższy szczyt tatrzański. W twórczości artystycznej wyraźnie ulegał wpływom wiedeńskim, co szczególnie uwidocznione jest w portretach jego autorstwa. Nazywano go ojcem krajobrazu polskiego. Widoki Krakowa jego autorstwa upowszechnione zostały dzięki publikacji przez drukarnię Friedleina albumu pt. 24 widoki Krakowa i jego okolic, zdjętych podług natury przez J.N. Głowackiego (1836)Nowak 1975, s. 369, 370.
Jedna z jego sióstr, Tekla, zajmowała się rysunkiemHasło o Tekli w: Maurin-Białostocka J. i in.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom II. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki, strona 366. Synami jego siostry Stefanii byli: prawnik i polityk Wiktor Jaroński, wybitny skrzypek Mieczysław Jaroński oraz wiolonczelista i śpiewak Stanisław Jaroński.