W latach 1919–1954 mieszkał, pracował i tworzył w Poznaniu. Malarstwa i rysunku uczył w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego (od 1922) oraz w Państwowej Szkole Budownictwa. Działał również w miejscowym środowisku artystycznym współtworząc w 1921 Towarzystwo Artystów Plastyków „Świt”, z którym wystawiał do 1927. W pierwszym składzie „Świtu” byli: Fryderyk Pautsch, Adam Ballenstaedt, Bronisław Bartel, Wiktor Gosieniecki, Stanisław Jagmin, Mieczysław Lubelski, Władysław Roguski, Stefan Sonnewend, Jan Jerzy Wroniecki. Wystawy Towarzystwa odznaczały się wysokim poziomem artystycznym, działając mobilizująco na rozwijającą się młodą kolonię artystyczną. W latach 20. brał również udział w wystawach: Formistów i krakowskiego Towarzystwa „Sztuka”. Od 1928 związał się z poznańską „Plastyką”, a następnie z grupami „Jednoróg” i „Awangarda” z Krakowa oraz z lwowską „Nową Generacją”.

Po II wojnie światowej współtworzył w Poznaniu struktury Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków, kontynuował też pracę pedagogiczną na poznańskich uczelniach: jako profesor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych oraz kierując Katedrą Rysunku na Wydziale Budownictwa Szkoły Inżynierskiej.