W okresie socrealizmu artysta skupił się na pracy dydaktycznej.
W 1954 przeniósł się do Gdańska, gdzie w Katedrze Malarstwa, Rzeźby i Rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej objął stanowisko wykładowcy. W 1957 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jako profesor nadzwyczajny w 1960 formalnie przeszedł na emeryturę, pracując jednak dalej na uczelni oraz zachowując na jej terenie pracownię malarską. Z okazji 80-lecia urodzin i 65-lecia twórczości artystycznej w 1967 został wyróżniony Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki. Zmarł w Gdańsku 16 kwietnia 1977 roku.
Twórczość Erwin Elster tworzył w najciekawszym okresie historii polskiego malarstwa. Malował w technice olejnej, akwareli i tuszu lawowanym podejmując różnorodną tematykę. Malował sceny rodzajowe, akty, portrety, martwe natury i pejzaże. Zasadniczy wpływ na kształtowanie się jego postawy artystycznej wywarły estetyczne koncepcje Cézanne’a. Na przestrzeni lat jego sztuka ewoluowała, zmieniając swoje oblicze zwłaszcza w początkowych latach twórczości.