Największe sukcesy artystyczne odnosił w latach 20. XX wieku. Zbliżył się wówczas w swojej twórczości do malarstwa formistów. Poszukiwał jednocześnie własnej koncepcji twórczej, wykorzystując osiągnięcia umiarkowanej postaci kubizmu. Dał się poznać jako twórca ekspresyjnych i dynamicznych kompozycji olejnych o uproszczonych, zgeometryzowanych formach i nasyconej kolorystyce (Flisacy, Rybak, Autoportret, Synek). Za całokształt twórczości został nagrodzony srebrnym medalem na wystawie sztuki Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu w 1929. W tamtym czasie wystawiał obrazy (głównie w technice olejnej) o tytułach takich jak: Żeńcy, Robotnicy Fabryczni, Handlarka, Miasteczko, W ogrodzie, Portret Matki, Przy oknie, Kwitnąca jabłoń. Wykonał też kompozycje: Kot w oknie, Kwiaciarka, Balonikarz, Karuzela, Koncert, Martwa natura oraz wiele studiów architektonicznych w technice akwarelowej. Od końca lat 20. obrazy Elstera cechuje wzmocniona paleta, korespondująca z nurtem pojawiającego się wówczas w Polsce koloryzmu. W latach 30. oprócz utrzymywania się w jego malarstwie tendencji kolorystycznych następowało również powolne złagodzenie formy i zbliżanie do natury.