W 1971 roku na Międzynarodowym Salonie Lotniczym w Paryżu spotkali się prezesi obydwu firm. Podjęto wówczas decyzję o wspólnym opracowaniu nowej, turbowentylatorowej jednostki napędowej przeznaczonej dla samolotów średniodystansowych. Formalne porozumienie o rozpoczęciu współpracy obydwie firmy podpisały w listopadzie 1971 roku. Nowy silnik otrzymał oznaczenie CFM56 co było połączeniem nazwy amerykańskiego silnika CF6 i opracowywanego przez Francuzów M56. Amerykańsko–francuskie Joint venture pod nazwą CFM International zarejestrowano w Paryżu. Obydwie firmy zainwestowały po połowie środków finansowych. Na czele CFM International stanął Jean Sollier ze Snecmy, zaś amerykański inżynier Jack Hope z General Electric stanął na czele całego projektu CFM56. W grudniu 1971 roku zgodę na amerykańsko–francuską współpracę wyraził francuski rząd jednak nieoczekiwanie na przeszkodzie dla dalszych prac stanął Kongres Stanów Zjednoczonych. Wkładem General Electric w prace nad CFM56 miała być między innymi technologia budowy silnika F101, używanego na bombowcach Rockwell B-1B Lancer. Kongres obawiał się pozyskania informacji o budowie silnika przez Związek Radziecki.