Sylwetki żołnierzy i oficerów pochodzenia żydowskiego w Legionach Polskich, z przedmową Richarda Pipesa, Warszawa 2010, wyd. IPN, s. 146.. Od 1 sierpnia do 4 października 1916 był w Lublinie komendantem miasta pod pseudonimem „Jerzmanowski”, a w roku 1917 – zastępcą komendanta Okręgu VIII POW. Następnie pełnił funkcję adiutanta Komendy Naczelnej w Warszawie. Ponadto w tym czasie studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany podporucznikiem. Do końca 1919 służył w referacie personalnym DOG Lublin, a później kierował Wydziałem II Oświaty Żołnierskiej Sekcji VI Propagandy Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP. Od 26 lipca 1920 był dowódcą kompanii w 201. pp Armii Ochotniczej. Będąc uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej, 3 sierpnia 1920 odznaczył się męstwem w bitwie pod Ostrowią Mazowiecką, w czasie której został ranny w głowę i rękę. Mimo trwającego leczenia od 20 września 1920 pełnił funkcję adiutanta Dywizji OchotniczejIbidem, s. 147.. 8 stycznia 1921 przeniesiono go rezerwy. Zweryfikowany został jako porucznik rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.