W tym samym roku został również zwycięzcą superpucharu kraju – Campeón de Campeones, a w 1991 roku wygrał najbardziej prestiżowe rozgrywki kontynentu, Puchar Mistrzów CONCACAF. W sezonie 1991/1992 odniósł swój ostatni sukces w barwach drużyny, kiedy to zanotował tytuł wicemistrza Meksyku.
Latem 1992 Poblete odszedł do drużyny Cruz Azul z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, w którym występował bez większych sukcesów przez rok, po czym przeszedł do Tiburones Rojos de Veracruz, gdzie w sezonie 1994/1995 dotarł do finału Copa México. Zaraz po tym sukcesie powrócił do zespołu, z którym notował największe osiągnięcia w karierze, Puebli. Ogółem w barwach tej drużyny strzelił 83 gole w 234 ligowych meczach, będąc czwartym najlepszym strzelcem w historii klubu i jest uznawany za jedną z legend klubowych. Podczas drugiego pobytu w Puebli nie potrafił jednak nawiązać do sukcesów odnoczonych z nią wcześniej i po dziesięciu latach gry za granicą powrócił do ojczyzny, podpisując umowę z CD O’Higgins z miasta Rancagua. Po upływie zaledwie pół roku powrócił jednak do Meksyku, gdzie występował jeszcze w drugoligowych ekipach Unión de Curtidores i Cruz Azul Hidalgo.