Julian Leon Surzycki herbu Gierałt (pseud. J.S., Julian S.) (ur. 25 lutego 1820 w Zamościu, zm. 2 września 1882 w Zakopanem) – polski inżynier, działacz polityczny, konspirator i działacz niepodległościowy, członek Komisji Wykonawczej Rządu Narodowego w czasie powstania styczniowego.
Życiorys Po ukończeniu szkoły w Szczebrzeszynie i szkoły wojewódzkiej w Warszawie rozpoczął pracę w 1837 roku w tamtejszym Zarządzie Dróg i Mostów. W 1838 roku został wysłany do Instytutu Korpusu Inżynierów Dróg Komunikacyjnych w Petersburgu, gdzie jeszcze w tym samym roku został aresztowany pod zarzutem przechowywania nielegalnych dokumentów. Po 4 miesiącach więzienia został przewieziony do warszawskiej Cytadeli, skąd został zwolniony w 1840 roku z powodu braku dowodów. Powrócił do pracy w Zarządzie Dróg i Mostów. W 1842 roku zdał z wyróżnieniem egzamin inżynierski. W 1844 roku został inżynierem budowy Nowego Zjazdu w Warszawie. Pracował nad tym projektem z inż. Władysławem Witkowskim. Został aresztowany przez policję za przyjęcie od Witkowskiego materiałów konspiracyjnych. Znów osadzono go w Cytadeli i wyrokiem Komisji Śledczej został skazany na służbę w armii rosyjskiej na Kaukazie. Wieziony (wraz z również skazanym Witkowskim) na Kaukaz, był tłumnie odprowadzany przez współpracowników zaangażowanych w budowę Nowego Zjazdu, aż po Okuniew.