Przebywał głównie na terenie Dagestanu, gdzie kierował wieloma pracami budowlanymi: wzniósł most na rzece Sułak, fortyfikacje w Diszlagarze, sieć wodociągową i wojskowe zabudowania tamże, odbudował wodociąg w Debencie.
W jego pułku służyło około 600 Polaków. Dla ich potrzeb Surzycki zainicjował budowę kościółka katolickiego, namalował dla tego kościoła kilka obrazów (w tym obraz św. Stanisława) oraz ufundował niewielką bibliotekę polską.
W 1850 roku został awansowany na podoficera, a w 1852 – na chorążego. Na mocy amnestii w 1857 roku został zwolniony z wojska w stopniu podporucznika. Pracował jako inżynier łączności. W 1858 roku wrócił do Polski, początkowo do Lublina, niedługo później zamieszkał w Warszawie.
Już w 1859 roku był naczelnym inżynierem budowy mostu stałego w Warszawie. Przyjaźnił się z Narcyzą Żmichowską.
Po wybuchu powstania styczniowego Surzycki został wprowadzony przez Stefana Bobrowskiego do Komisji Wykonawczej Rządu Narodowego, stanowiącej wtedy ciało doradczo-wykonawcze Rządu Narodowego. W kwietniu i maju 1863 roku był członkiem Wydziału Skarbowego Tymczasowego Rządu Narodowego.