w marcu 1913 zaprezentował swoje rzeźby z marmuru, kamienia i drewna na Wystawie Sztuki zorganizowanej przez Związek Naukowo-Literacki im. Juliusza Słowackiego w Stanisławowie. Otrzymał pochlebne recenzje w „Kurierze Stanisławowskim” oraz w „Rewerze” z 8 marca 1913 roku.
W połowie 1913 roku wyjechał do Paryża i rozpoczął dalsze studia w École des beaux-arts, które przerwał wybuch I wojny światowej w 1914 roku. Brał czynny udział w życiu polonijnym i kulturalnym. Został członkiem Towarzystwa Artystów i Literatów w Paryżu.
W marcu 1914 roku wystawił swoje rzeźby na wystawie w Salonie Niezależnych. Największe uznanie zdobyła rzeźba w drewnie „Święty Jerzy na koniu”.
W 1914 roku, po wybuchu I wojny światowej, zgłosił się ochotniczo do armii francuskiej. Został przyjęty do Legii Cudzoziemskiej i do 1916 roku stacjonował w Saïda, na terenie dzisiejszej Algierii. Wykonał tam liczne rysunki i szkice lokalnej ludności. W Legii Cudzoziemskiej poznał artystę Jana Ruckiego, z którym się zaprzyjaźnił.
W drugiej połowie 1916 roku, na polecenie władz armii francuskiej, przybył z Afryki do Montluçon we Francji. Przy obozie niemieckich jeńców wojennych pracował w biurze cenzury.