Podczas II wojny światowej, na wiosnę 1941 roku siły brytyjskie w Egipcie znalazły się w bardzo poważnym zagrożeniu ze strony niemieckiego korpusu ekspedycyjnego Afrika Korps generała Erwina Rommela, który prowadził natarcie w Afryce Północnej w kierunku Kanału Sueskiego. W przypadku brytyjskiej porażki Niemcy mogliby z łatwością wkroczyć do Palestyny i połączyć swoje siły z francuskimi siłami Vichy w Libanie i Syrii. W maju 1941 roku wysoki komisarz Francji Vichy w regionie, gen. Henri Dentz, zgodnie z rozkazami otrzymanymi z ministerstwa wojny Vichy, zezwolił niemieckim i włoskim samolotom na tankowanie paliwa na lotniskach w Syrii. Ponadto władze Francji Vichy oddały na użytek Niemców linie kolejowe przebiegające przez Syrię w celu transportowania paliwa i sprzętu wojennego do Mosulu w północnym Iraku. Stanowiło to wzmocnienie sił rebaliantów walczących z aliantami podczas operacji Sabine (kwiecień-maj 1941). Brytyjczycy doszli do wniosku, że sytuacja zmusza ich do przeprowadzenia kolejnej operacji wojskowej, tym razem w Syrii i Libanie. Operacja Exporter rozpoczęła się 8 czerwca i trwała do 14 lipca 1941 roku. W jej trakcie korpus inżynieryjny z Republiki Południowej Afryki i Nowej Zelandii rozpoczął drążenie w klifach Rosz ha-Nikra tunelu kolejowego.